Wojna grecko-macedońska

Macedonia, położona na północy półwyspu Apenińskiego, w V w. p.n.e. wyzwoliła się spod panowania perskiego. Przez długi czas nie odgrywała jednak większej roli w starożytnym świecie, a w IV w. p.n.e. była zależna od Teb. Zmienił to dopiero król Filip II. Stworzył silną armię na wzór tebański, dokonał ponadto bardzo potrzebnej Macedonii reformy administracyjnej. Uporał się także z licznymi plemionami, które silnie zagrażały jedności państwa. Wówczas to rozpoczął podbijanie Grecji. W 338 r.p.n.e. wojska macedońskie pokonało armię Aten i Teb w bitwie pod Cheroneją. Został wówczas utworzony Związek Koryncki, w którego skład weszły wszystkie greckie polis, oprócz Sparty będącej wówczas w bardzo złej kondycji. Filip II ogłosił się hegemonem Związku Korynckiego. Polis członkowskie zachowały autonomię, pozostawały jednak pod ścisłym zwierzchnictwem Filipa II. Po podporządkowaniu sobie Grecji, Filip II powziął zamiar podbicia Persji. Plany te zyskały aprobatę wśród niemal wszystkich greckich polis, bowiem znaczna ich część znajdowała się wówczas w środku rolniczego kryzysy, a zdobycie nowych ziem mogłoby temu zaradzić. W 336 r.p.n.e. Związek Koryncki powierzył Filipowi II misję prowadzenia wojny z Persami. Nie udało się jednak Filipowi II wypełnić powierzonego zadania - w trakcie przygotowań do wojny został zamordowany. Na czele armii grecko-macedońskiej stanął więc jego syn, Aleksander.