Pierwsza faza wojen grecko-perskich

W VI w. p.n.e. państwo Perskie, rządzone przez Dariusza II, podbiło niemal całą Grecję. Persowie narzucili Grekom ogromne podatki, ograniczali ich kontakty handlowe z innymi krajami, wobec czego mieszkańcy Grecji silnie ubożeli. Ucisk ten, wg greckiego historyka Herodota, doprowadził do powstania w Milecie, co stało się początkiem długoletnich wojen grecko-perskich. Powstanie rozpoczęło się w 499r. p.n.e., zakończyło się zaś w 492 r. p.n.e. całkowitą klęską powstańców i zniszczeniem Miletu. Persowie rozpoczęli wysyłanie zbrojnych ekspedycji na tereny zamieszkałe przez Greków. W 490 r. p.n.e. właśnie jedna z nich starła się z Grekami w bitwie pod Maratonem. Persowie, mimo, że posiadali ogromną przewagę militarną, nie podołali oddziałom greckim. Wojsko Greków, złożone przede wszystkim z hoplitów (ciężkozbrojna piechota uzbrojona we włócznie, miecze i tarcze, walcząca w zwartym szyku - falandze), dzięki ogromnemu zdyscyplinowaniu i talentowi dowódczemu Militadesa, rozgromiło oddziały Persów. Bitwa ta, dla Persów będąca jedynie małym incydentem pozbawionym realnego znaczenia, dla Greków odegrała wielką rolę. Było to pierwsze zwycięstwo nad Persami ukazująca, że można ich bez problemu pokonać w walnej bitwie. Persowie na pewien czas zaniechali kolejnych ekspedycji, poświęcając się przede wszystkim opanowaniu zamętu wewnętrznego swego kraju.