Środkowa faza wojen grecko-perskich
W 486 r. p.n.e. tron perski objął syn Dariusza, Kserkses. Zamierzał kontynuować politykę ojca, wobec czego w 480 r.p.n.e. rozpoczął dużą, zbrojną wyprawę na Grecję. Grecy byli jednak przygotowani. Rok wcześniej duża część polis skupiła się w Związku Helleńskim, skierowanym na wspólną obronę przed Persami. Ta kampania wojenna przyniosła ze sobą liczne sławne bitwy. Jedną z nich jest bitwa w wąwozie Termopile, gdzie trzystuosobowy oddział Spartiatów, dowodzony przez króla Sparty, Leonidasa, powstrzymał na pewien czas napór armii perskiej, pozwalając tym samym wycofać się głównym siłom Greków. Wszyscy Spartiaci zginęli, a bitwa po dziś dzień jest symbolem wielkiego męstwa i poświęcenia swej ojczyźnie. Kolejną wielką bitwą była bitwa morska, rozegrana w 480 r.p.n.e. niedaleko wyspy Salaminy. Flota grecka, dowodzona przez Temistoklesa, pokonała znacznie przeważającą flotę perską. Stało się to dzięki zastosowaniu przez Greków małych i zwrotnych okrętów, które z łatwością zdobyły przewagę nad potężnymi okrętami Persów - bitwa bowiem rozgrywała się w dość wąskiej cieśninie. Po bitwie Persowie złożyli Grekom propozycję pokoju. Temistokles nie przyjął jej jednak, co zaowocowało wtargnięciem wojsk perskich do Aten. W 479 r.p.n.e. rozegrała się trzecia duża bitwa kampanii - pod Platejami. Po raz kolejny Grecy, dowodzeni przez Plauzjasza, pokonali Persów, zadając im olbrzymią klęskę. Sytuacja najeźdźców stawała się coraz cięższa.